In het voorjaar zag ik haar kleine witte bloempjes. Wonderlijk, ik fiets daar al jaren langs en nu komt ze in mijn beeld en ik weet direct dat het de sleedoorn is. Toch komt er uit de mind de twijfel op en hoor ik mijn gedachtes zeggen dat ik het in het najaar kom controleren als de bessen er aan hangen. En dat heb ik ook gedaan. Ze hing vol met bessen en voor het eerst plukte ik ze. De doornen vielen wel mee en wat een prachtige grote blauwe vruchten draagt ze toch. Vol bewondering plukte ik ze. Van elke tak wat, zodat er ook nog genoeg voor de vogels overblijft. Ik heb er sleedoornjam van gemaakt en het werden twee potjes en voor het eerst proefde ik haar en wat heerlijk zeg. Het eerste potje ging dan ook in no-time op.
Nu iedere keer als ik langs de sleedoorn wandel of fiets kijk ik trots naar haar. Ik heb jou ontdekt.
Nu ik dit schrijf en wat in de lappenmand zit en er vele oude wonden naar boven komen en mijn leven even heel klein en dichtbij mij is, vind ik schrijfsels van de sleedoorn, weken geleden opgeschreven.
Als ik het doorlees, springen er tranen in mijn ogen en wordt mijn verbazing steeds groter. “De sleedoorn legt oude beschadigingen en wonden van de ziel bloot. Luister naar je zachtere en diepere gevoelens!” Uit het boek van Claudia Köller, “De kracht van bomen¨.
Toen ik dat opschreef kon ik nog niet bevroeden dat ik weken later na een dagje sauna, helemaal geveld werd. Mijn linkerkant tintelde helemaal en mijn energie vloeide weg.
De linkerkant staat voor de familielijn en op dit moment speelt er heel veel in de vrouwenlijn en die kwam heftig naar boven, in een conflict met mijn dochter. Zij raakt een blinde vlek en het veld ging open op het moment dat ik dat erkende. Daar voelde ik de pijn van de moeder-dochter relatie, pijn van al generaties lang. Gek genoeg niet beseffend dat ik dat gewoon door heb gegeven. Pats boem, die komt binnen. En ook in dat heftige gesprek riep ik ergens stop, stop. En pas later realiseerde ik mij dat het hiermee ook echt stopt. Zij schreeuwde dat ze het nooit goed kan doen, nooit voldoet ze aan mijn oordeel. Eindelijk zie ik haar staan, steeds verder naar achteren tot ze letterlijk met de rug tegen de muur staat. Dat beeld later weer terugziend in mijn hoofd, brengt me tranen in de ogen, maar ik besef ook dat elke uiting een taal is die ons wat wil zeggen. En meestal kunnen we dat helemaal niet lezen, maar in mij ging dat open en dat echt voelen, doorvoelen. Dit kwam binnen want ze had volkomen gelijk. Alleen snapte ik het niet in het moment niet. Ik zonk neer en kon niet anders dan toegeven dat het klopte wat ze zei. Dat bracht rust in het systeem en konden we elkaar weer omhelsen. Op de terugweg ging er van alles mis, maar ik voelde dat hier iets heel groots aan het gebeuren was, maar ook heel pijnlijk. Thuis werd het in de dagen er na steeds meer zichtbaar. Veel verdriet moest er uit bij mij en een familieopstelling bracht het voor mij pijnlijk helder in beeld en de sauna was nodig om het echt recht te zetten en mij werkelijk de rust te geven die dit nodig had.
Ik voel, regelmatig overvalt mij een intense rust en ik voel mijn behoeftes, heel klein van ik heb honger of ik wil naar buiten een wandeling maken. En ik ben verbaasd dat ik er ook gehoor aan geef. Vol verbazing kijk ik naar mijzelf en kan me dit gevoel niet heugen. Het voelt heel nieuw en pril en heel fijn. Dit is dus echt dicht bij mij. Niets groots, maar heel klein.
Kwam dit allemaal door het potje sleedoornjam die ik in een paar dagen heb opgegeten, zo lekker.
Dan lees ik verder in mijn schrijfsels, overgeschreven uit het boek van Claudia Köller: “Het wordt tijd om te erkennen waar ik behoefte aan heb en dat te eren om zo mezelf volledig te aanvaarden. Ik mag grenzen stellen en respecteer die van anderen zonder verstrikt te raken in projecties. “
Dit had ik nooit kunnen bedenken en toch gebeurt het.
Toen ik ziek op bed lag en angst door mij heen ging van heb ik iets met mijn hart, mijn bloedvaten. Zal ik naar de dokter gaan? En dan meteen zien welke kermis er dan gaat draaien, van doorgestuurd worden, onderzoeken, terwijl ik alleen maar wil rusten en voel dat ik dat nu nodig heb. Toen ik het door mij heen liet gaan en echt ging voelen en naar mijzelf luisterde, voelde ik diep in mij dat nu eindelijk de genezing is ingezet. Dat wat wij ziekte noemen is het laatste proces in wat al een hele tijd speelt en het zich eindelijk uit in het lichaam en dat is de genezing. Nu snap ik echt de Germaanse geneeskunde. Dit mogen en kunnen toelaten, dat is echt machtig en krachtig.
Ik die genezing wist ik ook precies de goede mensen aan te trekken die me hebben geholpen en de kruiden en tincturen.
De sleedoorn, de wegbereider voor de diepste krachten van de ziel, schrijft Claudia Köller.
Nou dat heb ik dan wel erg letterlijk genomen. Maar het bevalt me prima.