Je hebt het lijken van je lijkt op elkaar.
Het lijken van het vergelijken,
waarmee onderdrukking wordt ingezet.
Het andere lijken is, het lijkt net echt.
En je hebt ook een dode oftewel een lijk.
Wonderlijk wordt het allemaal met een lange “ïj” geschreven.
Toeval of toch niet?

Waarom heten dode mensen lijken?
Waar lijken zij op, lijken zij net echt?
Laat het zien dat dood dus niet echt is,
want het zijn lijken.
Het lijkt op dood, maar is het niet.
Bestaat dood dan wel?

Het is deze lijken-wereld,
die wordt bestuurd door de Matrix.
Hierin lijkt allemaal heel veel net echt.

Is het dat de lijken net echt lijken
dat de echte wereld daar zit,
nee want net echt is niet echt.

Is het lichaam dat wij bewonen net echt, of echt?
In de Matrix wordt veel gedupliceerd en gekopieerd.
We worden geboren met het genetisch materiaal van onze ouders.
Is dat niet gewoon dupliceren?
We lijken op onze ouders.
Hoe meer we dupliceren, hoe meer we degenereren.

Met een lijk en het lijkt echt, wordt het nooit echt.
Vanuit bijna echt lijken, wat lijkt op echt, kom je nooit bij echt.
Je blijft rondjes draaien in het onechte en uiteindelijke word je een lijk.
Zoals in de synthetische wereld alles lijkt.

Waar is het leven gebleven?
Leven lijkt nergens op.
Leven is echt.
Het leven is zoals het is.
Niets kan daarvan afgeleid worden of doen lijken of het echt is.

Is dat de begoocheling waar we allemaal inzitten?
Het lijkt allemaal zo echt.
Alles wordt bevestigd door vaak indringende beelden.
Door mensen die op posities zitten dat je ze wel moet geloven.
Het lijkt allemaal net echt, maar meestal worden hoge posities bekleed door mensen die van macht houden en van napraten.
Net zoals wij uit een duplicaat bestaan, vinden we het makkelijk om na te praten.
Het lijkt net echt, alsof wij het zelf zeggen.

Leven is echt.