Thuis lekker zittend op de bank, lees ik wat transcripties van Martijn van Staveren. Hij zegt dat bij afwezigheid in jezelf, je hersenen worden gepenetreerd en gedachten alle kanten opgaan, die je van jezelf afleiden. Deze komt bij mij binnen.
Het vriest en het is helder weer. Ik zit op de fiets op weg naar het bos. Heerlijk weer die vrieskou te voelen op mijn wangen, terwijl ik mijn lijf heb ingepakt in wol en me verwarmt voel. Ik ben helder en aanwezig en geniet ervan en realiseer me tegelijkertijd dat wat ik daar straks heb gelezen op de bank, nu in mij doorwerkt.
Ineens is het weg en wordt ik na een tijdje me weer bewust van mijn omgeving en waar ik fiets en merk dat mijn gedachten alle kanten opschoten. Daarbij waren het ook niet de meest positieve dingen die voorbij kwamen. Het hoofd zit vol kritiek op mijzelf en de ander. Ik was dus niet aanwezig in mij. Aha, zo werkt dat dus en ook zo snel. Elke loze ruimte wordt ingevuld met ruis.
Aangekomen bij het bos zet ik mijn fiets op slot en ga wandelen. Na een tijdje lopen trekt een grote beuk, die volop in de zon staat, mijn aandacht. Iets in mij voelt het verlangen om tegen haar aan te leunen, heerlijk in het zonnetje. En dat doe ik ook.
Na een tijdje voel ik zo een herkenning door mij heen stromen, het voelt zo vol, vertrouwt. De warmte van de zon en de energie van de beuk. Ik zie de mooie beuk en voel me door haar gezien. Dit voelt echt en gedragen en langzaamaan gaat het stromen in mij, het gaat open in mij.
Wat voelt dit oer en ik voel mijn lichaam zo helder, dit is een avatar, een tijdelijke behuizing hier op Aarde. Ik voel nu dwars door alles heen, oorsprongrijk in mij, in alles.
Ik weet in mijn hart dat dit echt is en ook voel ik een pijn, van hoe moeilijk het is, hier op aarde echt in contact te komen met mensen. Hoe weinig we verbonden zijn. Zoveel ruis en afleiding. Dat zit allemaal in mij.
Die afleiding vindt een voedingsbodem in trauma. Dat is de motor die het aanzwengelt en vasthoudt.
Het is de trauma die ons in conflict houdt, uit balans en in gevecht met onszelf, maar vooral met de ander. Daarbij hebben we een geprogrammeerde mind, die vol zit van hoe het moet, gestuurd door anderen.
Daar onder de grote beuk wordt het zo zichtbaar en voelbaar. Alles is in mij. Ik voel en daal steeds dieper af in mijzelf en fiets vol inzicht en zacht gemoed een tijd later terug naar huis.
Een frisse nieuwe wind waart door mij heen. Op naar het nieuwe jaar.