Op de fiets naar het zwembad kruist een haas mijn pad of is het een konijn? Deze morgen is wat strak gepland, maar alles loopt op tijd, tot ik aankom bij het zwembad, voor mijn wekelijkse baantjes De automaat om het poortje te openen doet het niet. Gr… Een mevrouw voor mij staat rustig te wachten en zegt dat ze er wat aan doen. Achter de balie in een kamertje is een dame druk bezig in een kastje, maar ze kan niet vinden waarom de poortjes niet opengaan. Er komt hulp aan, van een man. Hij drukt op een knop en floep, het hekje gaat open, zo verholpen. Maar nee, volgens de protocollen mag dat niet, zegt de dame. Dat was laatst nog besproken in een vergadering. Hekje gaat dicht en hij kijkt naar het paneel voor het poortje. Geen internetverbinding, zegt hij. Meteen reageer ik en zeg, daar kan dan niemand wat aan doen, mogen we dan nu naar binnen? Nee, we moeten worden geregistreerd, digitaal. Nou dat kan ook via de computer, zegt de man en ik beaam dat. Heb ik wel vaker meegemaakt. Maar dat mag toch weer niet van de protocollen, ze zijn aangescherpt, omdat de ene dat wel deed en de andere niet. Gelijkheid hè mevrouw, dat staat voorop, we kunnen niet iemand voorrang geven. Waar zijn die voorschriften voor? vraag ik maar weer. Het antwoord dat ik krijg is dat het voor calamiteiten is, als er wat gebeurt. Mijn vraag floept er al weer uit. Wat kan er gebeuren in een zwembad? Ik kan uitstekend zwemmen, ik verdrink niet hoor. Weer mis. Er kan brand uitbreken en daarvoor moet iedereen geregistreerd zijn, dat ze weten wie er binnen is. Later bedenk ik mij dat als ik er met de kleinkinderen ben we gewoon een kaartje kopen en er niet een hele registratie volgt. Dus echt consequent zijn ze ook weer niet. Maar goed ik sta even met een mond vol tanden.
Na een adempauze en wat gedachten verder stel ik de vraag: waar de medemenselijkheid is gebleven? Wij moeten wachten op een systeem wat niet werkt, jullie kunnen er niets aan doen wij ook niet, het hekje kan open, waar wachten we op? De man antwoord dat de wereld nu eenmaal zo in elkaar zit en trekt zijn schouders op. Het hoort er nu eenmaal bij. Ik voel een zucht opkomen, maar houdt me in en reageer met: maar daar hoeft u niet aan mee te doen?
Er beweegt wat in de dame en zij kijkt me angstig, pijnlijk aan en zegt dan met veel emotie: U raakt mij. En ik antwoord jij mij ook.
Wat kregelig pakt ze een kladblaadje en pen, maar ze doet het wel, en ik schrijf mijn naam en telefoonnummer op, zodat ik geregistreerd ben en zij zich kan verantwoorden naar hen die de regels opstellen. Al schrijvend roept de mevrouw: het systeem werkt weer en loopt door het poortje heen. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht en zeg wat medemenselijkheid niet al kan doen. Waarop de meneer antwoord dat er gewoon weer internet is. Ik weet niet wat te zeggen en registreer mij digitaal met mijn pasje, zoals ik elke keer doe en loop naar de kleedhokjes. Later kwam de gedachte bij mij op dat ik had kunnen reageren met dat de timing wel perfect was.
Door de adrenaline zwom ik heerlijk mijn baantjes en zat er behoorlijk de vaart in.
Weer later komen er beelden in mij van wat was voorgevallen en voel ik door haar heen hoe vernuft het allemaal in elkaar zit. Door onze eigen kwetsbaarheid, worden we gevangen gezet.
Systemen stompen je af en zorgen ervoor dat je niet voelt en als de menselijkheid wordt aangeraakt, komt direct het voelen weer naar boven en dat is dus schrikken geblazen. Daarbij is het ook nog een vervelend gevoel, waar ook nog weer van alles aanhangt, als schuld en boete, schaamte noem maar op. Eeuwen opgepot en daar bouwen deze systemen hun macht en controle mee uit. Daar hebben ze dus onze angst voor nodig. Velen weten al niet beter en verlangen liever naar veiligheid dan naar voelen, want dat is alleen maar lastig in deze wereld. Het houd je van je werk en van alles wat we in de tijd proppen. Leven in een veilige gevoelloze bubbel. Maar wie ziet het.
En wat we categorisch niet meer leren is om te gaan met gevoel en dan zeker de vervelende, de slechte, dat wat ongemak geeft. Zoals de spirituele wereld alles is liefde predikt en als jij je niet goed voelt er honderden cursussen zijn waarmee je die kunt verhelpen, zo helpt de maatschappij je met werken dat je niet meer voelt en je verdient er zelf nog wat aan. Mooi geregeld toch? De meeste zullen dit met “ja” beantwoorden. En precies dat is de fuik, die is opgezet om achter al die schijn een heel controle apparaat op te tuigen, waar wij zelf zo naar verlangen. Vandaag 9-9-9, mag die beerput open. Zo een klein voorval opent dat veld en maakt scherp zichtbaar wat er echt aan de hand is. Met angst worden we overal gemanipuleerd. Hier met een fictieve brand, die hoogstwaarschijnlijk nooit plaats zou vinden. Maar ja, als…… en daar gaan we weer de angst in. Zo snel gaat dat.
Maar ook die andere energie van medemenselijkheid is neergezet en zie wat het verandert. De een ziet het en de ander gaat gewoon door waar die mee bezig was.
Ik voel ineens ook hoe wij al onze verantwoordelijkheid afgeven, tijdelijk aan een zwembad of met stemmen voor vier jaar., op zoveel vlakken in het leven
Zo moeilijk is het echt niet. Stel: als iedereen nou zijn eigen verantwoordelijkheid neemt, en er komt brand en we met zijn allen onze medemenselijkheid inzetten, en onze verantwoordelijkheid nemen, wat zou er dan gebeuren? Als iedereen helder en menselijk ingrijpt, dan vallen er als ze al moeten vallen, de minste doden en wordt iedereen er ook nog wijzer van. Ik heb al meerdere benarde situaties meegemaakt in mijn leven en als je daar adequaat in handelt, dan is er zo min mogelijk lijden en voel je verbondenheid met elkaar wat het ook nog weer verzacht. Ik kan me uit mijn jeugd nog goed het Heizeldrama in België herinneren. Het was een voetbalstadion, waar een tribune van instortte. De woorden van mijn vader zijn me altijd bijgebleven, dat de meeste doden vielen toen mensen in paniek elkaar vertrapte. De angst maakt iets veel erger en in de angst creëren we een hele andere werkelijkheid en daar zitten we nu midden in. Maar we worden wakker en vandaag staan de kosmische poorten wijd open en zie wat er openbreekt.
Toen ik wegging heb ik de dame achter de balie nog vriendelijk bedankt voor haar adequate handelen. Want dat heeft ze gedaan door haar angst heen toch haar menselijkheid getoond. Ze lachte naar mij en zei: dat is mijn werk. Ik fietste ruim op tijd weer terug door de regen naar huis, op naar een volgende afspraak.